Ετοιμαστείτε για έναν ακόμη γύρο ανατιμήσεων, ελλείψεων και αναστάτωσης στα ράφια των σούπερ μάρκετ.

Η JPMorgan Chase, μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες στον κόσμο, δημοσίευσε έκθεση με τίτλο «Η Επισιτιστική Ασφάλεια Είναι Εθνική Ασφάλεια: Μια Καταιγίδα που Επιδεινώνεται», προειδοποιώντας ότι μια σειρά αλληλένδετων παραγόντων μπορεί να κρατήσει τον πληθωρισμό των τροφίμων σε υψηλά επίπεδα και μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2027.

Στο επίκεντρο βρίσκονται ο πόλεμος και η γεωπολιτική αστάθεια στη Μέση Ανατολή, οι αναταράξεις γύρω από το Στενό του Ορμούζ, οι πιέσεις στην αγορά λιπασμάτων, οι διαταραχές στις εξαγωγές σιτηρών και οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες.

Κοινωνική "σφαγή" με τη βούλα της Δικαιοσύνης! Το ΣτΕ νομιμοποίησε την περικοπή των δώρων στο Δημόσιο

Το σημαντικότερο όμως είναι άλλο:

Δεν μιλάμε απαραίτητα για ένα προσωρινό σοκ.

Η οικονομολόγος της JPMorgan Szentivanyi προειδοποιεί ότι τα αλλεπάλληλα σοκ των τελευταίων ετών έχουν αρχίσει να διαβρώνουν την παραγωγική ικανότητα του παγκόσμιου συστήματος τροφίμων. Ως αποτέλεσμα, η αποκλιμάκωση των τιμών μπορεί να καθυστερήσει σημαντικά, όπως αναφέρει η 

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το σιτάρι. Είναι και το λίπασμα.

Η Μέση Ανατολή αποτελεί κρίσιμο κόμβο για την παγκόσμια αγορά λιπασμάτων, ιδιαίτερα για την ουρία και την αμμωνία.

Οι πολεμικές συγκρούσεις και οι διαταραχές στις ενεργειακές και θαλάσσιες μεταφορές μπορούν να επηρεάσουν άμεσα την παραγωγή και τη διανομή αζωτούχων λιπασμάτων.

Και εδώ βρίσκεται ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους.

Ο αγρότης δεν μπορεί απλώς να «περιμένει».

Το λίπασμα χρειάζεται τη σωστή στιγμή, πριν και κατά τη διάρκεια της καλλιεργητικής περιόδου. Αν δεν υπάρχει, αν γίνει υπερβολικά ακριβό ή αν χρησιμοποιηθεί σε μικρότερες ποσότητες, η επόμενη συγκομιδή μπορεί να είναι μικρότερη.

Μικρότερη παραγωγή.

Μικρότερη προσφορά.

Υψηλότερες τιμές.

Και αυτός ο κύκλος μπορεί να επαναληφθεί.

Η JPMorgan εκτιμά ότι οι αυξήσεις στις τιμές των λιπασμάτων θα μπορούσαν να προσθέσουν σημαντικές πιέσεις στον παγκόσμιο πληθωρισμό τροφίμων, με τις σοβαρότερες επιπτώσεις να εμφανίζονται με καθυστέρηση, καθώς οι διαταραχές περνούν από την αγορά των πρώτων υλών στην πραγματική αγροτική παραγωγή.

Και μετά έρχεται το κλίμα.

Σαν να μην έφταναν οι πόλεμοι και η ενεργειακή αναστάτωση, η παγκόσμια γεωργία παραμένει εκτεθειμένη σε ακραία καιρικά φαινόμενα.

Ένα ισχυρό Ελ Νίνιο, σε συνδυασμό με άλλες δυσμενείς κλιματικές συνθήκες, θα μπορούσε να επηρεάσει σημαντικές περιοχές παραγωγής τροφίμων.

Και όταν ταυτόχρονα πιέζονται:

η παραγωγή,τα λιπάσματα,η ενέργεια,οι θαλάσσιες μεταφορές,

οι εξαγωγές σιτηρών,τότε το παγκόσμιο σύστημα τροφίμων γίνεται πολύ πιο ευάλωτο.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία προσθέτει ακόμη μία βόμβα στην εξίσωση.

Η Ουκρανία παραμένει σημαντικός παραγωγός και εξαγωγέας σιτηρών.Παράλληλα, η Ρωσία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εξαγωγείς σιταριού παγκοσμίως.

Οι επιθέσεις σε λιμάνια, τερματικούς σταθμούς και υποδομές μπορούν επομένως να δημιουργήσουν αλυσιδωτές επιπτώσεις πολύ πέρα από τα σύνορα των εμπόλεμων χωρών.

Η Ελλάδα σε εγρήγορση! Ο Α/ΓΕΕΘΑ στο Ισραήλ με φόντο τις Ιρανικές απειλές- Τι φοβάται η Αθήνα;

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη παγίδα:

Το παγκόσμιο σύστημα τροφίμων δεν χρειάζεται να «τελειώσουν τα τρόφιμα» για να δημιουργηθεί κρίση.

Αρκεί να υπάρξει σοβαρή διαταραχή στην παραγωγή, στη μεταφορά ή στη χρηματοδότηση της αλυσίδας εφοδιασμού.

Για τις πλούσιες χώρες αυτό μπορεί να μεταφραστεί κυρίως σε υψηλότερες τιμές.

Για τις φτωχότερες χώρες, όμως, η ίδια διαταραχή μπορεί να σημαίνει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: επισιτιστική ανασφάλεια, κοινωνική αναταραχή και μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών.

Και τότε μπαίνει στην εξίσωση το Ιράν.

Η γεωπολιτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη.

Μία νέα κλιμάκωση γύρω από το Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερες αναταράξεις στην ενέργεια, στις θαλάσσιες μεταφορές, στα λιπάσματα και στις διεθνείς εμπορικές ροές.

Και εδώ τα πράγματα γίνονται πραγματικά επικίνδυνα.

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφόρησαν ισχυρισμοί της πρώην βουλευτή Marjorie Taylor Greene ότι ο Ντόναλντ Τραμπ και ανώτεροι αξιωματούχοι έχουν συζητήσει ακόμη και το ενδεχόμενο χρήσης πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν.

Πρόκειται για έναν εξαιρετικά σοβαρό ισχυρισμό, ο οποίος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως επιβεβαιωμένο γεγονός χωρίς ανεξάρτητη επιβεβαίωση.

Αν όμως μια σύγκρουση στην περιοχή κλιμακωθεί σε τέτοιο επίπεδο, οι συνέπειες δεν θα περιοριστούν στο πεδίο της μάχης.

Θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ενέργεια, τις μεταφορές, τις αγορές εμπορευμάτων, τις αγροτικές εισροές και τελικά το κόστος της ίδιας της τροφής.

Και αυτό είναι που κάνει τη σημερινή κατάσταση τόσο επικίνδυνη.

Δεν έχουμε έναν μόνο κίνδυνο. Έχουμε πολλούς κινδύνους που μπορούν να χτυπήσουν ο ένας πάνω στον άλλον.

Πόλεμος.

Ενέργεια.

Λιπάσματα.

Κλίμα.

Σιτηρά.

Μεταφορές.

Πληθωρισμός.

Και στο τέλος, το πιάτο του καταναλωτή.Πρέπει να αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε;Χωρίς πανικό.Χωρίς υστερία.Χωρίς να αδειάσουμε τα ράφια των καταστημάτων.

Που το πάει η Τουρκία; Αμφισβητεί ξανά τα Ελληνικά νησιά με το θράσος της "γκρίζας ζώνης"

Αλλά και χωρίς να αγνοούμε τις προειδοποιήσεις.

Για ένα νοικοκυριό, η λογική προσέγγιση δεν είναι οι μαζικές αγορές. Είναι ένα λογικό απόθεμα βασικών, μακράς διάρκειας τροφίμων, αγορασμένο σταδιακά και μέσα στις οικονομικές δυνατότητες της οικογένειας.

Ένα-δύο επιπλέον προϊόντα σε κάθε αγορά μπορούν, με τον χρόνο, να δημιουργήσουν ένα μικρό «μαξιλάρι» χωρίς να προκαλούν πανικό ή οικονομική επιβάρυνση.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι:

«Θα υπάρξει παγκόσμιος λιμός το 2027;»Κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει σήμερα.

Το πραγματικό ερώτημα είναι:

«Πόσο ευάλωτο έχει γίνει το παγκόσμιο σύστημα τροφίμων σε ένα ακόμη μεγάλο σοκ;»

Και η απάντηση είναι ότι οι κίνδυνοι έχουν αυξηθεί.

Αν οι πολεμικές συγκρούσεις συνεχιστούν, αν οι αγορές λιπασμάτων παραμείνουν πιεσμένες, αν οι καιρικές συνθήκες πλήξουν μεγάλες παραγωγικές περιοχές και αν διαταραχθούν περαιτέρω οι εμπορικές οδοί, τότε το 2027 μπορεί πράγματι να αποδειχθεί μια πολύ δύσκολη χρονιά για τις τιμές των τροφίμων.

Και ίσως το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να περιμένουμε να αδειάσουν τα ράφια για να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει.

Γιατί η επισιτιστική κρίση, όταν πραγματικά ξεκινήσει, δεν εμφανίζεται από τη μία μέρα στην άλλη.

Χτίζεται αργά.

Από μικρές ελλείψεις.

Από αυξήσεις κόστους.

Από προβλήματα στις μεταφορές.

Από μειωμένες σοδειές.

Από γεωπολιτικές συγκρούσεις.

Και όταν όλα αυτά συναντηθούν ταυτόχρονα, τότε η «καταιγίδα» έχει ήδη αρχίσει.

Το 2027 είναι ακόμη μπροστά μας. Αλλά τα σημάδια που πρέπει να παρακολουθούμε εμφανίζονται ήδη από σήμερα.