Η Τουρκία προσφέρεται να χτίσει έναν νέο αγωγό για την προμήθεια καυσίμων στα στρατεύματα του ΝΑΤΟ μέσω της τουρκικής επικράτειας, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, κόστους 1, 2 δισ. σε μια προσπάθεια υπερκέρασης της Ελλάδος και των σχεδίων για την Αλεξανδρούπολη.

Η πρωτοβουλία γεννήθηκε στο πλαίσιο του σχεδιασμού της Συμμαχίας για υπόγεια στρατιωτικά δίκτυα σωλήνωσης με στόχο τον εφοδιασμό των δυνάμεων του ΝΑΤΟ σε οποιαδήποτε πολεμική επιχείρηση κατά της Ρωσίας.

Ο σχεδιασμός αφορά ένα τεράστιο υπόγειο σύστημα, που θα καταλήγει στην Γερμανία, ενώ το  ΝΑΤΟ επιδιώκει να παρατείνει την σχεδίαση του και για τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Το έργο θα κοστίσει 5 φορές περισσότερο από τις εναλλακτικές διαδρομές μέσω Ελλάδας ή προς τα δυτικά της Ρουμανίας.

Ωστόσο η Άγκυρα υποστηρίζει την θέση της λέγοντας ότι ο τουρκικός αγωγός θα λιγότερο ευάλωτος σε επιθέσεις σε αντίθεση με τις διαδρομές από Ελλάδα, και δεν θα εξαρτάται από την ναυτιλία.

Η ουσία είναι ότι ο αγωγός θα εξυπηρετεί μόνο στρατιωτικές ανάγκες της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ και δεν θα είναι διαθέσιμος για εμπορική ή πολιτική χρήση.

Θα τροφοδοτείται απευθείας από τα τουρκικά διυλιστήρια για να μεταφέρει καύσιμα στα στρατεύματα της Συμμαχίας.

Σύμφωνα με ειδικούς, η συγκεκριμένη χερσαία διαδρομή εκτιμάται ότι είναι πέντε φορές φθηνότερη από εναλλακτικές προτάσεις (π.χ. μέσω Ελλάδας ή δυτικών γειτόνων της Ρουμανίας) που βασίζονται σε θαλάσσιες μεταφορές, οι οποίες θεωρούνται πιο ευάλωτες.

Η ανάγκη για το έργο προέκυψε μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και τις πρόσφατες γεωπολιτικές εντάσεις (όπως το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ), που ανάγκασαν το ΝΑΤΟ να αναζητήσει ασφαλείς και οικονομικές αλυσίδες εφοδιασμού.

Η Τουρκία επιχειρεί να αναβαθμίσει τη θέση της εντός της Συμμαχίας ως βασικός πάροχος ασφάλειας και ενέργειας για την Ανατολική Ευρώπη.

Η πρόταση θα συζητηθεί και αναμένεται να ληφθούν αποφάσεις κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο στην Άγκυρα.

Η Τουρκία επιδιώκει ενεργά να εδραιωθεί ως ο κεντρικός πυλώνας στρατιωτικής ασφάλειας και ενέργειας για την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, αξιοποιώντας τη γεωγραφική της θέση και τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία για να αναβαθμίσει τη στρατηγική της αξία έναντι των Δυτικών συμμάχων.

 Στο πλαίσιο νατοϊκών ασκήσεων (όπως η Steadfast Dart), οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις επιδεικνύουν ικανότητα ταχείας μεταφοράς και ενσωμάτωσης δυνάμεων μέχρι και τη Βαλτική.

Η Άγκυρα πιέζει έντονα για την ένταξή της στα νέα ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα, όπως το Security Action for Europe (SAFE), με την υποστήριξη ορισμένων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που βλέπουν την τουρκική παραγωγική ισχύ ως αναγκαία.

Η Τουρκία χρησιμοποιεί την εγχώρια παραγωγή drones, αρμάτων και ναυτικών μονάδων ως διπλωματικό χαρτί για να απαιτήσει μια «ολιστική εταιρική σχέση» στη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης.

Η  Άγκυρα ακολουθεί μια ωμή πολιτική «προσαρμοστικού οπορτουνισμού» με την Ρωσία, αφού διατηρεί μια πολύπλοκη ισορροπία επιδιώκοντας ανταγωνισμό και συνεργασία ταυτόχρονα. 

Η Άγκυρα διατηρεί ανοιχτούς διαύλους τόσο με τη Μόσχα όσο και με την Ουκρανία. Ο πρόεδρος Ερντογάν προσπαθεί τακτικά να αναβιώσει τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, διαδραματίζοντας τον ρόλο του διαμεσολαβητή.

Η τουρκική επικράτεια χρησιμοποιείται ως κόμβος για το εμπόριο αγαθών και την παράκαμψη των δυτικών περιορισμών, εξυπηρετώντας κρίσιμους τομείς της ρωσικής οικονομίας.

Η γειτονική χώρα  έχει αυξήσει τις εισαγωγές ρωσικών ορυκτών καυσίμων και δρομολογεί εναλλακτικούς μηχανισμούς πληρωμών  για τη διατήρηση των ενεργειακών ροών και την αποφυγή των δυτικών κυρώσεων.

Παρά την ενεργειακή και οικονομική εξάρτηση, η Τουρκία επεκτείνει την επιρροή της σε περιοχές που η Ρωσία θεωρεί παραδοσιακές ζώνες ηγεμονίας της, όπως ο Νότιος Καύκασος και η Κεντρική Ασία.

Το ερώτημα εδώ είναι ένα, για πόσο χρονικό διάστημα ακόμη οι Τούρκοι θα παίζουν πολιτικό "κρυφτούλι" με την Ρωσία και το ΝΑΤΟ, όντας ταυτόχρονα χώρα υποτίθεται της δύσης;