Αυτό που εκατομμύρια θεατές σε ολόκληρο τον κόσμο παρακολουθούν καθηλωμένοι ως μια ευφάνταστη ιστορία επιστημονικής φαντασίας, κρύβει πίσω του μια από τις πιο σκοτεινές, απόρρητες και αληθινές σελίδες στην ιστορία της παγκόσμιας κατασκοπείας. Η υπερεπιτυχημένη σειρά παραφυσικού μυστηρίου, Stranger things, η οποία διαδραματίζεται στη δεκαετία του ογδόντα και καταρρίπτει το ένα ρεκόρ τηλεθέασης μετά το άλλο με την πέμπτη και τελευταία της σεζόν, δεν αποτελεί απλώς γέννημα της σεναριακής φαντασίας.

Η πραγματικότητα είναι ωμή, καταγεγραμμένη και απολύτως επιβεβαιωμένη: ο κεντρικός πυρήνας της πλοκής βασίζεται σε ένα απολύτως αληθινό, άκρως απόρρητο πρόγραμμα της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών. Ένα πρόγραμμα που επιστράτευσε άτομα με ψυχικές και τηλεπαθητικές ικανότητες, με μοναδικό σκοπό την κατασκοπεία και την απόλυτη επικράτηση απέναντι στη Σοβιετική Ένωση.

Η Τηλεοπτική «Έντεκα» και η Πραγματική Κατασκοπεία

Στην τηλεοπτική οθόνη, η πρωταγωνίστρια Μίλι Μπόμπι Μπράουν ενσαρκώνει την Τζέιν Χόπερ, ευρύτερα γνωστή ως «Eleven». Ο χαρακτήρας αυτός ανήκει σε μια μυστική, αμερικανική επιχείρηση που εδρεύει στη φανταστική πόλη Χόκινς της Ιντιάνα. Η «Eleven» καταφέρνει να αποδράσει και ενώνει τις δυνάμεις της με μια ομάδα τοπικών παιδιών, παλεύοντας ενάντια σε τέρατα από άλλες διαστάσεις.

Το πιο κρίσιμο, ωστόσο, στοιχείο του χαρακτήρα της είναι η μεθοδολογία της. Η «Eleven» χρησιμοποιεί την εξωαισθητηριακή αντίληψη, την απομακρυσμένη παρατήρηση και την απόλυτη αισθητηριακή στέρηση –βυθιζόμενη σε αυτοσχέδιες δεξαμενές άνωσης– προκειμένου να εντοπίσει από τεράστια απόσταση πλάσματα, αλλά και Σοβιετικούς κατασκόπους.

Αυτό ακριβώς το στοιχείο, η χρήση του ανθρώπινου μυαλού ως απόλυτου υπερόπλου διείσδυσης, είναι το σημείο όπου το σενάριο σταματά και ξεκινά η σκληρή πραγματικότητα του Ψυχρού Πολέμου.

Το Απόρρητο Πρόγραμμα «Στάργκεϊτ»

Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι η αμερικανική κυβέρνηση έκανε ακριβώς το ίδιο πράγμα στην πραγματική ζωή. Αρχικά μέσω της Υπηρεσίας Πληροφοριών Άμυνας και μετέπειτα υπό την πλήρη καθοδήγηση της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, οι αμερικανικές αρχές οργάνωσαν και εκτέλεσαν εξειδικευμένα προγράμματα τηλεπάθειας. Το χρονικό διάστημα αυτής της δράσης είναι απόλυτα συγκεκριμένο και εκτείνεται από το 1977 έως και το 1995.

Η κωδική ονομασία αυτής της πρωτοφανούς επιχείρησης ήταν Πρόγραμμα Στάργκεϊτ. Οι κεντρικές εγκαταστάσεις του βρίσκονταν στο Φορτ Μιντ της πολιτείας του Μέριλαντ. Εκεί, κάτω από συνθήκες απόλυτης μυστικότητας, η αμερικανική ηγεσία ανέθετε σε επιλεγμένα μέντιουμ και άτομα με ψυχικές ικανότητες μια σειρά από εξαιρετικά κρίσιμες αποστολές: να κατασκοπεύουν εχθρικά αντικείμενα, στρατηγικές τοποθεσίες και πρόσωπα-κλειδιά που βρίσκονταν συχνά χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα.

Σε μια περίοδο όπου η κούρσα των εξοπλισμών και ο φόβος της πυρηνικής καταστροφής βρίσκονταν στο απόγειό τους, η Ουάσιγκτον δεν δίστασε να επιστρατεύσει κάθε διαθέσιμο, συμβατικό ή μη, μέσο προκειμένου να αποκτήσει το πλεονέκτημα απέναντι στη Μόσχα. Ο φόβος ότι οι Σοβιετικοί ενδέχεται να είχαν ήδη αναπτύξει αντίστοιχες ψυχικές ικανότητες για κατασκοπευτικούς σκοπούς, οδήγησε την Αμερική στη δημιουργία αυτού του σκιώδους τμήματος εναλλακτικής συλλογής πληροφοριών.

Η Επική Επιτυχία στο Ζαΐρ: Πώς Νίκησαν τους Σοβιετικούς

Το Πρόγραμμα Στάργκεϊτ δεν περιορίστηκε απλώς σε θεωρητικές δοκιμές ή εργαστηριακά πειράματα. Είχε χειροπιαστά, επιχειρησιακά αποτελέσματα που καθόρισαν στρατηγικές εξελίξεις. Μία από τις πιο εντυπωσιακές και αδιαμφισβήτητες επιτυχίες του προγράμματος καταγράφηκε στην αφρικανική ήπειρο, αποδεικνύοντας έμπρακτα την αξία αυτών των αντισυμβατικών μεθόδων.

Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία που ήρθαν στο φως, ένα υπερσύγχρονο –για την εποχή– σοβιετικό στρατηγικό βομβαρδιστικό αεροσκάφος, τύπου Τουπόλεφ-95, κατέπεσε και συνετρίβη υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες σε μια εξαιρετικά δύσβατη και απομακρυσμένη ορεινή περιοχή του Ζαΐρ. Η τοποθεσία της συντριβής αποτελούσε απόλυτο μυστήριο τόσο για τους Αμερικανούς όσο και για τους ίδιους τους Σοβιετικούς, οι οποίοι κινητοποίησαν άμεσα τους πράκτορές τους για να ανακτήσουν τα κρίσιμα συντρίμμια και την τεχνολογία του αεροσκάφους.

Τη λύση σε αυτόν τον αγώνα δρόμου επιβίωσης δεν την έδωσαν οι δορυφόροι, αλλά ο ανθρώπινος νους. Η Ρόζμαρι Σμιθ, ένα από τα επιλεκτά μέντιουμ που εργάζονταν για τον αμερικανικό στρατό, επιστρατεύτηκε για την αποστολή. Μέσω τηλεπαθητικών μεθόδων και απομακρυσμένης παρατήρησης, η Σμιθ κατάφερε να εντοπίσει με ασύλληπτη ακρίβεια το ακριβές γεωγραφικό στίγμα του συντριμμένου σοβιετικού αεροσκάφους.

Αυτή η κρίσιμη πληροφορία έδωσε στις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις το απόλυτο τακτικό πλεονέκτημα. Οι Αμερικανοί πρόλαβαν να φτάσουν πρώτοι στο σημείο της συντριβής, να ασφαλίσουν την περιοχή και να λεηλατήσουν όλα τα κρίσιμα τεχνολογικά συστήματα του αεροσκάφους, πολύ πριν προλάβουν να φτάσουν στο σημείο οι Ρώσοι πράκτορες.

Εξωγήινες Βάσεις και το Οριστικό Τέλος του Προγράμματος

Οι στόχοι του Προγράμματος Στάργκεϊτ συχνά ξεπερνούσαν τα όρια του Ψυχρού Πολέμου, αγγίζοντας τα όρια του ανεξήγητου. Πρόσφατα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα αποκάλυψαν πώς ένας από τους ειδικούς της απομακρυσμένης παρατήρησης περιέγραψε με συγκλονιστικές λεπτομέρειες μια κρυφή εξωγήινη βάση η οποία φέρεται να βρισκόταν θαμμένη βαθιά μέσα σε ένα βραχώδες βουνό της Αλάσκας, πιθανότατα το Όρος Χέιζ – μια περιοχή που διαχρονικά συνδέεται με θεάσεις άγνωστων ιπτάμενων αντικειμένων.

Παρότι πολλά στελέχη των μυστικών υπηρεσιών πίστευαν ακράδαντα στην εγκυρότητα των τηλεπαθητικών δεδομένων, η αυλαία για το Πρόγραμμα Στάργκεϊτ έπεσε οριστικά το 1995. Μια ανεξάρτητη επιτροπή αξιολόγησης (AIR) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα στοιχεία που προέκυπταν ήταν συχνά εξαιρετικά ασαφή και διφορούμενα, καθιστώντας τα μη αξιοποιήσιμα στο πεδίο, και επομένως δεν δικαιολογούσαν το αστρονομικό κόστος λειτουργίας του προγράμματος. Ωστόσο, στην ίδια έκθεση, οι αναλυτές αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι τα αποτελέσματα των ερευνών εμφάνιζαν επιτυχίες που ξεπερνούσαν κατά πολύ τα απλά στατιστικά λάθη, αφήνοντας ανοιχτό το μυστήριο της απομακρυσμένης παρατήρησης.

Το επεισόδιο αυτό παραμένει μια από τις μεγαλύτερες επιχειρησιακές νίκες της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στον σιωπηλό πόλεμο της κατασκοπείας, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι η τηλεοπτική μυθοπλασία του σήμερα, αποτελούσε τη σκληρή και απόρρητη στρατιωτική πραγματικότητα του χθες.