Αναστάτωση στους Ισραηλινούς έχει προκαλέσει η "Συμφωνία της Μέκκας" μεταξύ Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν και οι προβλέψεις της περί από κοινού άμυνας σε περίπτωση επίθεσης άλλης χώρας σε κάποια εκ των τριών.

Την ίδια ώρα η Τουρκία με κινήσεις της σε Συρία και Λίβανο, δείχνει την πρόθεση "Στρατηγικής περικύκλωσης" του Ισραήλ.

Αναφερόμενος σε αυτό ο Meir Ben-Shabbat, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας και επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, προειδοποίησε για τον εφησυχασμό απέναντι στη Συρία και την αυξανόμενη περιφερειακή επιρροή της Τουρκίας σε συνέντευξή του στο Maariv που δημοσιεύθηκε την Τρίτη.

Τέως Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ επισημαίνει τον κίνδυνο "εφησυχασμού" αναφορικά με την Συρία

επισημαίνει ότι σύμφωνα με τον Ben-Shabbat, ο οποίος διετέλεσε ένας από τους αρχιτέκτονες των "Συμφωνιών του Αβραάμ" και επί του παρόντος ηγείται του Ινστιτούτου Misgav για την Εθνική Ασφάλεια και τη Σιωνιστική Στρατηγική, το Ισραήλ θα πρέπει να συνεχίσει να επιδιώκει ειρηνευτικές συμφωνίες, αλλά όχι με κόστος την παραίτηση από περιουσιακά στοιχεία ασφαλείας ή την εξάρτηση από συμφωνίες που θα μπορούσαν τελικά να αποδειχθούν αναστρέψιμες.

«Δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε την επιδίωξη για ειρήνη», είπε, «αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μας κάνει να χάσουμε την κρίση μας».

Ερωτηθείς αν πιστεύει ή όχι ότι η Συρία προσπαθεί να «βάλει» το Ισραήλ σε εφησυχασμό, ενώ παράλληλα ανοικοδομεί τις στρατιωτικές της δυνατότητες, είπε ότι δεν πρέπει να υποθέσουμε ότι ο Σύρος Πρόεδρος Άχμεντ αλ-Σαράα «έχει εγκαταλείψει την πορεία του».

Ανάλυση: Η Ελληνική αντίδραση μετά την τριμερή συμφωνία Τουρκίας-Πακιστάν-Σ. Αραβίας στη Μέκκα

«Δεν ξέρω πώς να διαβάζω τις πιο ενδόμυχες σκέψεις και προθέσεις», είπε ο Μπεν-Σαμπάτ. «Ωστόσο, ως κάποιος που προήλθε από την καρδιά του σκοταδιού των τζιχαντιστών, κάθισε στη φυλακή με τους πιο ακραίους ηγέτες των τζιχαντιστών, πολέμησε στις τάξεις του για χρόνια, ενώ λαχταρούσε την πραγματοποίηση του οράματος του Ισλαμικού Κράτους και έφτασε εκεί που βρίσκεται στους ώμους μιας βάσης τζιχαντιστών, με την ενθάρρυνση και την υποστήριξη του  Ερντογάν, δεν πρέπει να εντυπωσιάζεται κανείς από την αλλαγή στην εξωτερική του εμφάνιση και σε καμία περίπτωση να υποθέσει ότι έχει εγκαταλείψει την πορεία του».

«Σε μια μακρά σειρά άρθρων που έχω δημοσιεύσει από τότε που ανέλαβε την εξουσία, συνέστησα να υποθέσουμε ότι η αλλαγή είναι μέρος της τακτικής που χρησιμοποιεί για να κερδίσει αναγνώριση για την κυριαρχία του, να τη σταθεροποιήσει και να εδραιώσει τη θέση του, και στη συνέχεια να στραφεί στην επίτευξη των ιδεολογικών του στόχων».

Πρόσθεσε ότι πριν από δύο εβδομάδες είχε πει ότι το Ισραήλ «δεν πρέπει να εγκαταλείψει τον έλεγχο της περιοχής ή την ελευθερία δράσης του για ασφάλεια για συμφωνίες που δεν θα αξίζουν ούτε το χαρτί στο οποίο υπογράφονται.

Αυτό ισχύει όσον αφορά τον Λίβανο, και όχι λιγότερο όσον αφορά τον τζιχαντιστή με κοστούμι που χρησιμεύει επίσης ως πληρεξούσιος του Ερντογάν».

«Σε κάθε περίπτωση, και πάνω από οποιαδήποτε ρύθμιση που διατυπώνεται, η προφητική προειδοποίηση πρέπει να αιωρείται: "Μπορεί μια λεοπάρδαλη να αλλάξει τα σημάδια της;"»

Η Τουρκία εκμεταλλεύεται το περιφερειακό κενό εξουσίας

Ο Μπεν-Σαμπάτ δήλωσε περαιτέρω ότι η Τουρκία φαίνεται να εκμεταλλεύεται τις περιφερειακές αλλαγές προκειμένου να εδραιωθεί ως ηγετική περιφερειακή δύναμη και ότι αυτές οι κινήσεις, σε συνδυασμό με τις «φιλοδοξίες και την εχθρότητά του προς το Ισραήλ» του Ερντογάν, αυξάνουν τις πιθανότητες αντιπαράθεσης» μεταξύ των δύο χωρών.

 «Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ και την αναγκαστική απόσυρση της ιρανικής στρατιωτικής παρουσίας, η Τουρκία έχει γίνει ο κυρίαρχος παράγοντας στη Συρία. Η Άγκυρα εμβαθύνει την παρουσία της μέσω της χρηματοδότησης και της εκπαίδευσης ενός «νέου συριακού στρατού», της δημιουργίας ενεργειακών υποδομών, υποδομών μεταφορών και άλλων, είπε.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η πρόσφατα υπογεγραμμένη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας (MJDA) μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, εξήγησε ο Μπεν-Σαμπάτ, η οποία «αντανακλά την άνοδο ενός κεντρικού σουνιτικού άξονα».

«Αυτή η συμμαχία αποσκοπεί στην παροχή αμοιβαίας άμυνας και περιφερειακής σταθερότητας χωρίς πλήρη εξάρτηση από την Ουάσιγκτον, τοποθετώντας την Τουρκία σε θέση διπλωματικής και στρατιωτικής ηγεσίας», είπε.

Το δόγμα της "Γαλάζιας Πατρίδας"

Το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας της Τουρκίας (Mavi Vatan) είναι ένα τρίτο παράδειγμα αυτού, είπε ο Μπεν-Σαμπάτ, εξηγώντας ότι «οι θαλάσσιες φιλοδοξίες της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο συγκρούονται άμεσα με τις γεωπολιτικές ενεργειακές και φυσικού αερίου συμμαχίες του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κύπρο, την IMEC, και τις οικονομικές συμφωνίες της, δημιουργώντας ένα μόνιμο πεδίο θαλάσσιας τριβής».

«Όχι» Νετανιάχου στο σχέδιο Τραμπ για τη Γάζα: «Ούτε βήμα πίσω χωρίς πλήρη αφοπλισμό της Χαμάς»

Ένα τέταρτο παράδειγμα είναι η συνεχής υποστήριξη της Τουρκίας προς τη Χαμάς και τους ηγέτες της, είπε ο Μπεν-Σαμπάτ.

«Εκτός από όλα αυτά, η Τουρκία διεξάγει επί του παρόντος μια ολοκληρωμένη εκστρατεία για τη θεσμοθέτηση κατηγοριών κατά του Ισραήλ μέσω μιας σειράς μέτρων και νομικών διαδικασιών», είπε ο Μπεν-Σαμπάτ. «Αυτό έχει ως στόχο να παρουσιάσει το Ισραήλ ως διεθνή παραβάτη, του οποίου οι ενέργειες παραβιάζουν τους βασικούς κανόνες και το διεθνές δίκαιο.

Η Τουρκία και το Ιράν δεν είναι το ίδιο

Ωστόσο, ο Μπεν-Σαμπάτ είπε ότι η Τουρκία δεν πρέπει να εξισώνεται με το Ιράν.

«Κάθε μία έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και απαιτεί διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισής της», είπε.

Σε κάποιο βαθμό, η καχυποψία και η προσοχή από την πλευρά του Ισραήλ στις περιφερειακές συμφωνίες δεν μπορούν να βλάψουν, συνέχισε ο Μπεν-Σαμπάτ, αλλά τόνισε ότι το Ισραήλ «δεν πρέπει να εγκαταλείψει την επιδίωξη για ειρήνη, αλλά από την άλλη πλευρά, δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε αυτή την επιδίωξη να μας κάνει να χάσουμε την κρίση μας».

«Πρέπει να δώσουμε σε όλα τον κατάλληλο χρόνο, να μην βιαστούμε σε πρόωρες συμφωνίες, αλλά ταυτόχρονα να μην χάσουμε πραγματικές ευκαιρίες. Το πιο σημαντικό, δεν πρέπει να εναποθέσουμε την ασφάλειά μας στα χέρια κανενός άλλου μέρους. Πρέπει να διατηρήσουμε τα περιθώρια ασφαλείας, να μην ανταλλάξουμε απτά περιουσιακά στοιχεία με το ένα ή το άλλο κομμάτι χαρτί και να κατανοήσουμε ότι μια συμφωνία μπορεί να είναι αναστρέψιμη», είπε.

«Ακόμα κι αν υπογράψουμε με ένα μέρος που μας υποστηρίζει και θέλει πραγματική ειρήνη, κάποιος με διαφορετική θέση και διαφορετικές φιλοδοξίες μπορεί πάντα να τον αντικαταστήσει».