Τελικά η αμυντική συμφωνία Κύπρου-Γαλλίας προκαλεί φόβο και δέος στην Τουρκία, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι φιλοερντογανικό ΜΜΕ, επιχειρεί να την αποδομήσει εντελώς, περιγράφοντάς την ως μη παρέχουσα καμία εγγύηση ασφαλείας για την Κυπριακή Δημοκρατία, στοχεύοντας αφενός να καθησυχάσει το τουρκικό αναγνωστικό κοινό και αφετέρου να προκαλέσει ανησυχία σε Ελλάδα και Κύπρο.
Η ερώτηση είναι πολύ απλή. Αν όντως αυτά ισχύουν, τότε προς τι η προσπάθεια αποδόμησης της συμφωνίας από τους "γείτονες", αφού όντως τους εξυπηρετεί ,μη παρέχοντας καμία εγγύηση ασφαλείας για την Κυπριακή Δημοκρατία;
Μήπως η Τουρκία κόπτεται για ο συμφέρον της Λευκωσίας και εμείς οι κουτοί δεν το έχουμε αντιληφθεί τόσα χρόνια;
Στην πράγματι αγωνιώδη προσπάθειά του αυτή το εν λόγω τουρκικό ΜΜΕ επισημαίνει:
"Η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση βρίσκεται κάτω από Στρατηγική αυταπάτη"
"Ο ελληνοκυπριακός τύπος, δηλώνοντας ότι η συμφωνία σηματοδοτούσε μια ριζική απόκλιση, χαρακτήρισε την κίνηση της κυβέρνησης ως εξαιρετικά επικίνδυνη.
Η ανάλυση αναφέρει: «Η Λευκωσία υπερεκτιμά επικίνδυνα τη δυτική αποτροπή, ενώ υποτιμά την τουρκική αποφασιστικότητα. Ως αποτέλεσμα, επιδιώκοντας ανέφικτους διπλωματικούς στόχους, η Κύπρος κινδυνεύει να προκαλέσει ακριβώς τις συνέπειες που θέλει να αποφύγει, αυξημένη ευπάθεια σε περιφερειακές απειλές, παγίδευση στο κέντρο γεωπολιτικών συγκρούσεων και μόνιμη διαίρεση του νησιού σύμφωνα με τους όρους της Τουρκίας».
"Η συμφωνία με την Γαλλία δεν προσφέρει καμία εγγύηση ασφαλείας"
Ο ελληνοκυπριακός τύπος, σημειώνοντας ότι η Γαλλία δεν έχει προσφέρει δεσμευτικές εγγυήσεις ασφαλείας, δήλωσε: «Για να κατανοήσουμε το επικίνδυνο σταυροδρόμι που έχει επιλέξει η Κύπρος, είναι απαραίτητο να διαλύσουμε την ψευδαίσθηση ότι αυτές οι συμφωνίες προσφέρουν μια πραγματική ασπίδα ασφαλείας. Δεν την προσφέρουν.
Η SOFA Κύπρου-Γαλλίας δεν είναι ουσιαστικά μια αμυντική ομπρέλα για την Κύπρο, αλλά ένα διοικητικό εργαλείο για τη Γαλλία να προβάλει ισχύ στο Λεβάντε και τη Μέση Ανατολή.
Απλώς διευκολύνει τα νομικά, δικαστικά και υλικοτεχνικά πλαίσια που είναι απαραίτητα για τη θεσμοθέτηση της πρόσβασης του γαλλικού στρατού στις κρίσιμες υποδομές της Κύπρου, δηλαδή τη ναυτική βάση στο Μαρί και την αεροπορική βάση Ανδρέα Παπανδρέου.
Παρά τις διατάξεις σχετικά με τις κοινές ασκήσεις και την ανταλλαγή πληροφοριών, το κείμενο δεν περιέχει καμία αμοιβαία αμυντική δέσμευση. Το Παρίσι δεν αναλαμβάνει απολύτως καμία νομική υποχρέωση να υπερασπιστεί το νησί σε μια κατάσταση κρίσης».
"Αμφίπλευρο παιχνίδι από τους Έλληνες"
Η ανάλυση σημειώνει ότι η στρατηγική της ελληνοκυπριακής διοίκησης βασίζεται σε ένα διπλό στοίχημα: «Πρώτον, τοποθετώντας φυσικά γαλλικά και αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία σε βασικές εγκαταστάσεις, ελπίζει να δημιουργήσει ένα «αποτέλεσμα ενεργοποίησης» για να αποτρέψει την Τουρκία, υποθέτοντας ότι οι δυτικές πυρηνικές δυνάμεις θα υπερασπιστούν το νησί αποκλειστικά για να προστατεύσουν τη δική τους υλικοτεχνική πρόσβαση.
Δεύτερον, χρησιμοποιώντας αυτή την σχεδιασμένη ομπρέλα ασφαλείας, η Λευκωσία στοχεύει να δημιουργήσει τη γεωπολιτική μόχλευση που απαιτείται για να ξαναγράψει ριζικά τις παραμέτρους της λύσης του Κυπριακού, διαπραγματευόμενη έτσι από μια τεχνητή θέση ισχύος αντί να βασίζεται σε ιστορικούς συμβιβασμούς».
"Δεν μπορούν να ρισκάρουν έναν πόλεμο με την Τουρκία"
Ο ελληνοκυπριακός τύπος, κατηγορώντας την ελληνοκυπριακή κυβέρνηση ότι υποτιμά το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» της Τουρκίας, υπενθύμισε στη Λευκωσία ότι δεν είναι επαρκώς εξοπλισμένη για να διαχειριστεί τις προκύπτουσες γεωπολιτικές συνέπειες.
Το άρθρο αναφέρει: «Εάν η Τουρκία αυξήσει τη ναυτική της ισχύ σε αμφισβητούμενες περιοχές, οι πολυεθνικές εταιρείες ενέργειας που αποφεύγουν το ρίσκο θα προστατεύσουν τις κεφαλαιακές τους ροές και θα παγώσουν τις επενδύσεις αντί να ζητήσουν στρατιωτική επέμβαση από τις δικές τους κυβερνήσεις. Κατά συνέπεια, επειδή η Κύπρος δεν διαθέτει δεσμευτικές νομικές εγγυήσεις για τη θαλάσσια προστασία της Δύσης, η προσπάθεια χρήσης του υπεράκτιου πλούτου της για την απομόνωση της Τουρκίας απέτυχε, μετατρέποντας τα ενεργειακά της αποθέματα σε κινητήρια δύναμη για επίμονη περιφερειακή εχθρότητα και όχι σε καταλύτη για την ειρήνη».
"Η φούσκα της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής"
Τα ελληνοκυπριακά μέσα ενημέρωσης, ερμηνεύοντας την αλλαγή στην εξωτερική πολιτική της ελληνοκυπριακής διοίκησης ως ζήτημα «επιβίωσης στην εσωτερική πολιτική», δήλωσαν ότι «η κυπριακή διοίκηση έχει αντικαταστήσει τη συνετή διπλωματία με μια δαπανηρή και εξαιρετικά εύφλεκτη ψευδαίσθηση, εστιάζοντας ολόκληρη την εξωτερική της πολιτική στη νίκη σε εσωτερικές διαμάχες».
Η ανάλυση τόνισε ότι η ελληνοκυπριακή διοίκηση επιταχύνει ενεργά τη διαίρεση του νησιού."
Το 2026 δεν είναι 1974
Το ερώτημα που προκύπτει είναι πολύ απλό , μα καλά οι Τούρκοι δεν είναι αυτοί που θέλουν ως λύση για το Κυπριακό, αυτή των 2 κρατών;
Γιατί κόπτονται λοιπόν να αποτρέψουν τις κινήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας που τάχα επιταχύνουν ενεργά την διαίρεση;
Επίσης θα θέσουμε τα εξής ερώτημα στους "γείτονες".
Θα ρισκάρει η Τουρκία να επιτεθεί κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας , μέλους της ΕΕ ερχόμενη έτσι σε ολοκληρωτική αντπαράθεση ευθέως με τις Βρυξέλλες, σε μια εποχή μάλιστα που η ΕΕ επιχειρεί να δημιουργήσει τον δικό της αμυντικό βραχίονα, στον οποίο εκλιπαρούν να μπουν οι γείτονες;
Θα ρισκάρει η Τουρκία να τα βάλει με τα συμφέροντα ΗΠΑ-Γαλλίας-Ισραήλ στην Κύπρο-ΝΑ Μεσόγειο;
Η απάντηση είναι ΟΧΙ και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι Τούρκοι, οι οποίοι κινδυνολογούν και μπλοφάρουν.
Οι "γείτονες" θα πρέπει να αντιληφθούν ότι το 2026 δεν είναι 1974.
Η Κύπρος δεν ανήκει στο κίνημα των αδέσμευτων χωρών του 1974 , αλλά είναι εδώ και χρόνια μέλος της ΕΕ.
Η Κυπριακή ΑΟΖ είναι ταυτόχρονα και ΑΟΖ της ΕΕ.
Τα μηνύματα των ΗΠΑ-Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου από το Χιούστον είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά που αναφέρουν οι Τούρκοι.
Τους προτείνουμε να τα διαβάσουν και να αντιληφθούν ότι ζούμε στο 2026 και όχι στο 1974.
Φούσκα δεν είναι η εξωτερική πολιτική Ελλάδας-Κύπρου αλλά η τουρκική παντελώς ανυπόστατη και αβάσιμη "Γαλάζια Πατρίδα".
Τελεία και Παύλα.
