Η Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων απέκλεισε αίτημα της ΕΥΔΑΠ για την κάλυψη εξόδων που αφορούν τη σίτιση και την εκμάθηση ξένων γλωσσών των παιδιών των εργαζομένων της εταιρείας, μία πρόταση που χαρακτηρίστηκε προκλητική από δημοσιογραφικές και πολιτικές πηγές λόγω της κοινωνικής και οικονομικής διάστασης που εμπεριέχει. 

Η εισήγηση είχε υποβληθεί στο πλαίσιο της τρέχουσας ρυθμιστικής περιόδου για τα τιμολόγια και τη χρηματοοικονομική διαχείριση της ΕΥΔΑΠ (2025-2029), με την εταιρεία να ζητά την ενσωμάτωση των συγκεκριμένων εξόδων ως στοιχείο του συνολικού κόστους. Η πρόταση αυτή, εφόσον είχε εγκριθεί, θα μετέφερε σε ένα ευρύτερο πεδίο τη συζήτηση για τα παρεχόμενα προνόμια και τις παροχές που μπορούν να ενσωματωθούν στα λειτουργικά κόστη μεγάλων δημοσίων επιχειρήσεων. 

Τι αφορούσε το αίτημα και γιατί απορρίφθηκε

Συγκεκριμένα, η ΕΥΔΑΠ είχε ζητήσει να ληφθούν υπόψη από τη ΡΑΑΕΥ ως επιλέξιμες δαπάνες για τον καθορισμό των τιμολογίων, τόσο οι δαπάνες για τη σίτιση των εργαζομένων, όσο και οι δαπάνες που σχετίζονται με την εκπαίδευση των παιδιών τους σε ξένες γλώσσες. Η συνδυαστική αυτή πρόταση εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια της διοίκησης να βελτιώσει τις εργαζομικές συνθήκες, εκλαμβάνοντας τα έξοδα αυτά ως στοιχείο κοινωνικής πολιτικής εντός της εταιρείας. 

Ωστόσο, η ανεξάρτητη ρυθμιστική αρχή εκτίμησε ότι τέτοιες δαπάνες δεν μπορούν να ενσωματωθούν στα κόστη που φορτώνονται τελικά στους καταναλωτές μέσω των τιμολογίων ύδατος, θεωρώντας ότι παρεκκλίνουν από τον πυρήνα των υπηρεσιών που καλύπτει η ρυθμιζόμενη τιμολόγηση. Η απόρριψη σηματοδοτεί μια αυστηρή εφαρμογή των ρυθμιστικών αρχών για τον διαχωρισμό ανάμεσα σε λειτουργικά κόστη παραγωγής και σε εσωτερικές παροχές που δεν συνδέονται άμεσα με το παραγόμενο προϊόν ή υπηρεσία. 

Κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο της συζήτησης

Το αίτημα της ΕΥΔΑΠ και η απόρριψή του αναδεικνύουν μια ευρύτερη κοινωνική συζήτηση για το πώς οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι δημόσιοι φορείς πρέπει να διαχειρίζονται θέματα παροχών προς τους εργαζομένους τους, ιδίως όταν αυτά μπορούν να επηρεάσουν τα κόστη προς τους τελικούς χρήστες. Ζητήματα όπως η σίτιση και η εκπαίδευση των παιδιών θεωρούνται σημαντικά για την προσωπική και επαγγελματική ζωή των εργαζομένων, αλλά η μετατροπή τους σε στοιχεία που επιβαρύνουν τους καταναλωτές εγείρει ερωτήματα για τη σχέση μεταξύ κοινωνικών παροχών και υπηρεσιών κοινής ωφέλειας.

Κριτικοί της εισήγησης σχολίασαν ότι ενδεχόμενη έγκριση θα μπορούσε να δημιουργήσει δεδικασμένο για παρεμβάσεις παροχών που δεν σχετίζονται άμεσα με τη λειτουργία της επιχείρησης ή τη διασφάλιση της ποιότητας των υπηρεσιών, οδηγώντας σε αύξηση των τιμολογίων και ενδεχόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια. Είναι ενδεικτικό ότι τέτοιου είδους προτάσεις μπορούν να προκαλέσουν έντονες αντιπαραθέσεις, τόσο σε επίπεδο κοινωνικής πολιτικής όσο και σε επίπεδο κανονιστικής εποπτείας.