Ο καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Γρίβας αναλύει τη στρατηγική της Τουρκίας στο Αιγαίο και προειδοποιεί για μια υπαρξιακή απειλή απέναντι στην Ελλάδα. Μιλά για υβριδικό πόλεμο, γεωπολιτικά τετελεσμένα, αποτροπή και την ανάγκη χάραξης κόκκινων γραμμών. Μία ανάλυση που προκαλεί έντονο προβληματισμό για το μέλλον του Αιγαίου και τις ελληνοτουρκικές εξελίξεις. Ο κ. Γρίβας περιγράφει με δραματικούς τόνους μια κατάσταση που, όπως υποστηρίζει, δεν αφορά πλέον απλώς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ή μια ακόμη διπλωματική κρίση.

Στην τοποθέτησή του, παρουσιάζει την Ελλάδα ως χώρα που βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική και υπαρξιακή καμπή: είτε θα διατηρήσει την κρατική και γεωπολιτική της υπόσταση είτε θα διολισθήσει σταδιακά σε μια κατάσταση γεωπολιτικής αποδόμησης.

Η ανάλυσή του εστιάζει στην τουρκική στρατηγική απέναντι στο Αιγαίο και στα ελληνικά νησιά, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα εδώ και δεκαετίες εφαρμόζει έναν μακροχρόνιο σχεδιασμό αναθεώρησης του status quo, τον οποίο η Αθήνα είτε υποτίμησε είτε επέλεξε να αγνοήσει. Κατά τον κ. Γρίβα, το κρίσιμο σημείο βρίσκεται στο ότι η Τουρκία δεν περιορίζεται πλέον σε λεκτικές προκλήσεις ή ρητορικές εξάρσεις. Αντιθέτως, επιχειρεί να διαμορφώσει νέα δεδομένα στο διεθνές σύστημα μέσω συνεχών πολιτικών, νομικών και γεωστρατηγικών ενεργειών.

Ο κ. Γρίβας εξηγεί ότι, από τη δεκαετία του 1970 και ιδιαίτερα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, η Άγκυρα αμφισβήτησε σταδιακά θεμελιώδη ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Η αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας των ελληνικών νησιών δεν θεωρείται από τον ίδιο μια μεμονωμένη διεκδίκηση, αλλά μέρος μιας βαθύτερης στρατηγικής που στοχεύει στην αποδυνάμωση της ίδιας της γεωπολιτικής υπόστασης του ελληνικού χώρου.

Σύμφωνα με την ανάλυσή του, όταν ένα κράτος δηλώνει ότι τα νησιά ενός άλλου κράτους δεν διαθέτουν κυριαρχικά δικαιώματα, ουσιαστικά υπονοεί ότι αυτά τα νησιά δεν διαθέτουν πλήρη γεωπολιτική υπόσταση. Πρόκειται, όπως σημειώνει, για μια μορφή σταδιακής απονομιμοποίησης της ελληνικής παρουσίας στο Αιγαίο.

Ο κ. Γρίβας χρησιμοποιεί τον όρο «υβριδικός ολοκληρωτικός πόλεμος» για να περιγράψει την κατάσταση. Δεν μιλά για έναν συμβατικό πόλεμο με στρατιωτική εισβολή ή άμεση σύγκρουση, αλλά για μια μακρόχρονη διαδικασία δημιουργίας τετελεσμένων. Όπως εξηγεί, οι σύγχρονες μορφές γεωπολιτικής αντιπαράθεσης δεν εκδηλώνονται απαραίτητα με στρατιωτικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας. Αντίθετα, εξελίσσονται μέσα από πολιτικές πιέσεις, διπλωματικές διεκδικήσεις, χάρτες, διεθνείς συμφωνίες, αφηγήματα και διαρκή αμφισβήτηση δικαιωμάτων.

Η τουρκική στρατηγική, σύμφωνα με τον ίδιο, επιδιώκει να παρουσιάσει το Αιγαίο ως «κενό γεωπολιτικό χώρο» ή ως «γαλάζιο έδαφος» που ανήκει στην Τουρκία. Η διαδικασία αυτή, όπως τονίζει, δεν χρειάζεται να οδηγήσει άμεσα σε στρατιωτική κατοχή ελληνικών νησιών για να παράγει αποτελέσματα. Αρκεί η σταδιακή διάβρωση της διεθνούς εικόνας και της νομικής συνοχής της ελληνικής...