Στο πολυτελές χαρτοβασίλειο των Βρυξελλών, φαίνεται πως η γεωπολιτική πραγματικότητα φιλτράρεται μέσα από παραμορφωτικούς φακούς. Ενώ η Μέση Ανατολή φλέγεται και οι υπογραφές στις διπλωματικές συμφωνίες συνήθως δεν προλαβαίνουν καν να στεγνώσουν πριν ακυρωθούν στην πράξη, η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιμένει να μοιράζει ψηφιακά συγχαρητήρια, αντιμετωπίζοντας τον πόλεμο σαν ένα απλό γραφειοκρατικό ζήτημα που λύνεται με ψηφίσματα.

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν επέλεξε το βήμα του Χ (πρώην Twitter) για να τοποθετηθεί στο νέο, αμερικανικής έμπνευσης, διπλωματικό ντιλ μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά την παροιμιώδη αφέλεια που διακρίνει την ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική.

Τα ψηφιακά συγχαρητήρια και η ψευδαίσθηση της επιρροής

Η πρόεδρος της Κομισιόν χαρακτήρισε τη συμφωνία της Ουάσινγκτον ως ένα «καθοριστικό βήμα» προς την περιφερειακή αποκλιμάκωση, συμπληρώνοντας το προφανές: «Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη στη Μέση Ανατολή όσο ο Λίβανος φλέγεται». Είναι πραγματικά συγκινητικό να βλέπει κανείς την ηγεσία της Ευρώπης να διαπιστώνει το αυτονόητο, την ώρα που η ίδια η Ένωση παραμένει ένας εντελώς διακοσμητικός παίκτης στη γεωπολιτική σκακιέρα, ανίκανος να επιβάλει την παραμικρή σταθερότητα.

Η πεποίθηση ότι ένα κείμενο που υπογράφηκε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά θα σβήσει ως διά μαγείας τις φωτιές στον Λίβανο, δείχνει ξεκάθαρα την αδυναμία της ΕΕ να διαβάσει τις πραγματικές ισορροπίες ισχύος. Οι αποφάσεις στη Μέση Ανατολή δεν παίρνονται στα σαλόνια, αλλά στα καταφύγια και στα πεδία των μαχών, κάτι που στις Βρυξέλλες μοιάζουν να αγνοούν επιδεικτικά.

Το «ανέκδοτο» του αφοπλισμού και η ευρωπαϊκή αμηχανία

Εκεί, όμως, που η δήλωση της Ούρσουλα ξεπερνά τα όρια της πολιτικής αφέλειας και αγγίζει τα όρια της φαιδρότητας, είναι όταν καθορίζει τα «επόμενα βασικά βήματα». Η επικεφαλής της Κομισιόν ζήτησε με απόλυτη φυσικότητα τον αφοπλισμό των μη κρατικών ομάδων —φωτογραφίζοντας προφανώς παραστρατιωτικές οργανώσεις που ελέγχουν ολόκληρα κράτη— και τη διαφύλαξη της κυριαρχίας του Λιβάνου.

Η πεποίθηση ότι ένοπλοι σχηματισμοί με βαρύτατο οπλοστάσιο και ξεκάθαρη περιφερειακή ατζέντα θα παραδώσουν τα όπλα τους επειδή το ζήτησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, συνιστά τον ορισμό της διπλωματικής ουτοπίας. Η φον ντερ Λάιεν κατέληξε διαβεβαιώνοντας πως η ΕΕ είναι έτοιμη να «στηρίξει» την πορεία προς τη σταθερότητα. Μόνο που η σταθερότητα σε αυτές τις περιοχές δεν επιβάλλεται με ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και αυστηρά tweets, αλλά με σκληρή, ωμή ισχύ την οποία η Ευρώπη έχει επιλέξει από καιρό να μην διαθέτει.