Κάτω από την επιφάνεια της Γης βρίσκεται ένα βασίλειο ανεξερεύνητης μικροσκοπικής ζωής. Αυτά τα «ενδογήινα» όντα επιβιώνουν σε μερικές από τις πιο σκληρές συνθήκες του πλανήτη, μαγνητίζοντας το ενδιαφέρον επιστημόνων κι ερευνητών.

Σε απόσπασμα από το βιβλίο «Intraterrestrials: Discovering the Strangest Life on Earth» (Princeton University Press, 2025), η συγγραφέας Κάρεν Τζι Λόιντ, μικροβιακή βιογεωχημικός σε Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, εξετάζει την ιδέα της εξέλιξης μεταξύ των μορφών ζωής που μπορούν να επιβιώσουν για εκατοντάδες χιλιάδες -αν όχι εκατομμύρια- χρόνια σε κατάσταση νάρκης και τι μπορεί να περιμένουμε όταν «ξυπνήσουν», σύμφωνα με το ertnews.gr.

Πώς εξελίσσεται ένας οργανισμός ώστε να σταματά να αναπτύσσεται για χιλιάδες χρόνια; Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι μικρόβια θαμμένα βαθιά στα ιζήματα του ωκεάνιου πυθμένα ίσως κάνουν ακριβώς αυτό. Τέτοιοι οργανισμοί μπορούν να αποκαλούνται ενδογήινοι: μικροί μικροοργανισμοί που ζουν μέσα στον φλοιό της Γης σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Προκειμένου το Livescience να απαντήσει σε αυτό το δύσκολο ερώτημα, εξετάζει τι θα βίωναν αυτοί οι οργανισμοί κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Αυτοί οι αργοί οργανισμοί δεν θα ανησυχούσαν για τη διάρκεια μιας ημέρας. Είναι θαμμένοι τόσο βαθιά που δεν μπορούν καν να ανιχνεύσουν τον ήλιο. Πιθανότατα δεν θα αντιλαμβάνονταν ούτε την αλλαγή των εποχών.

Ωστόσο, μπορεί να ενδιαφέρονται για άλλους, μακρύτερους γεωλογικούς ρυθμούς: το άνοιγμα και το κλείσιμο των ωκεάνιων λεκανών μέσω της τεκτονικής των πλακών, τον σχηματισμό και την καθίζηση νέων νησιωτικών αλυσίδων ή τις νέες ροές υγρών που προκαλούνται από τον αργό σχηματισμό ρωγμών στον φλοιό της Γης.

Σορίν Ματέι: Η ομηρία που πάγωσε την Ελλάδα σε ζωντανή μετάδοση

Για παράδειγμα, οι σπίνοι του Δαρβίνου ανέπτυξαν νέα σχήματα ράμφους επειδή είχαν απομονωθεί σε ένα νησί με ένα συγκεκριμένο σχήμα σπόρων για να τρώνε. Αυτή η εξέλιξη συνέβη κατά τη γεωλογική χρονική κλίμακα της δημιουργίας του νησιού, αλλά συνέβη σε μια γενεαλογία ειδών, όχι σε ένα μεμονωμένο πουλί. Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι τα μεμονωμένα άτομα είναι επίσης ικανά να αλλάζουν σύμφωνα με τους ρυθμούς του περιβάλλοντός τους. Το τρίχωμα μιας μεμονωμένης αρκτικής αλεπούς (Vulpes lagopus) αλλάζει από λευκό σε καφέ όταν το χιόνι λιώνει κάθε άνοιξη. Πολλοί άνθρωποι ξυπνούν την ίδια ώρα κάθε πρωί χωρίς τη βοήθεια ξυπνητηριού. Οι ημερήσιοι και ετήσιοι ρυθμοί φαίνονται λογικοί για έναν άνθρωπο ή ένα ζώο να τους παρακολουθεί.

Οι παγετώνες, όχι και τόσο. Η πρόβλεψη αλλαγών σε μεγαλύτερες χρονικές κλίμακες φαίνεται αστεία. Θα ήταν ανόητο να υποθέσουμε ότι ένα σκαθάρι στην έρημο Γκόμπι θα μπορούσε να αναπαραχθεί μόνο όταν έτρωγε έναν σπόρο από το τροπικό δάσος του Αμαζονίου επειδή γεννήθηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια, όταν η Νότια Αμερική και η Αφρική ήταν ενωμένες, και το DNA του τού έδινε εντολή να αναπαραχθεί όταν το τεκτονικό χάσμα έκλεινε ξανά.

Αυτά τα σενάρια δεν έχουν νόημα για τα ζώα, αλλά μπορεί να είναι λογικά για τους ενδογήινους οργανισμούς. Ένα άτομο που ζει για ένα εκατομμύριο χρόνια μπορεί να είναι εξελικτικά προδιατεθειμένο να βασίζεται σε κάτι τόσο αργό, όσο η καθίζηση ενός νησιού, με τον ίδιο τρόπο που εμείς είμαστε εξελικτικά προδιατεθειμένοι να περιμένουμε την ανατολή του ήλιου αύριο. Για να κατανοήσουμε πλήρως τους ενδογήινους οργανισμούς, ίσως χρειαστεί να επανεξετάσουμε τι θεωρείται εξελικτικό ερέθισμα.

Ζώντας για εκατομμύρια χρόνια

Το γεγονός ότι τα ζωντανά κύτταρα πιθανώς υπάρχουν σε κατάσταση μη ανάπτυξης για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα εγείρει δύο σημαντικά ερωτήματα: Μπορεί ένα μικρόβιο να προσαρμοστεί ώστε να αποφεύγει την κυτταρική διαίρεση για χιλιάδες χρόνια ή και περισσότερο, αντί να συμβαίνει αυτό τυχαία; Και, αν ναι, πώς λειτουργεί η εξέλιξη για έναν οργανισμό που φαινομενικά δεν παράγει ποτέ απογόνους;

Ας αντιμετωπίσουμε το πρώτο ερώτημα διατυπώνοντάς το με τον ακόλουθο τρόπο, προκειμένου να μας βοηθήσει να τοποθετήσουμε αυτό το εύρημα στο πλαίσιο της δαρβινικής εξέλιξης: Είναι αυτά τα μικρόβια εξελικτικά προσαρμοσμένα να παραμένουν σε αυτήν την αδρανή, νεκρή κατάσταση για χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια, ή απλώς επιμένουν επειδή τα κύτταρα δεν χρειάζονται ειδικές προσαρμογές για να παραμείνουν ζωντανά για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα;

Για τη Λόιντ, το να ζει κανείς για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια φαίνεται απίθανο να συμβαίνει χωρίς προσαρμογή. Απαιτούνται πάρα πολλές φυσιολογικές αλλαγές για να υποστηριχθεί αυτός ο τρόπος ζωής ώστε να αποτελεί απλώς παρενέργεια μιας «φυσιολογικής» ζωής γρήγορου ρυθμού. Επιπλέον, αν αυτός ο τρόπος ζωής είναι τυχαίος, τότε οι κύριες φάσεις ανάπτυξής τους θα πρέπει να λαμβάνουν χώρα σε κάποιο άλλο περιβάλλον. Όμως σπάνια βλέπουμε τους τύπους μικροβίων που βρίσκουμε στον υποθαλάσσιο πυθμένα αλλού. Δεν είναι σαν να ήταν συνηθισμένα θαλάσσια μικρόβια που κολυμπούσαν χαρούμενα, διαιρούνταν και αναπτύσσονταν και όταν έπεσαν στον βυθό απλώς ξέχασαν να πεθάνουν.

Αντίθετα, το μεγαλύτερο μέρος αυτής της εξαιρετικά ποικιλόμορφης ομάδας μικροβίων φαίνεται να υπάρχει μόνο στα θαλάσσια ιζήματα. Δεδομένου αυτού, μπορεί να είναι εξίσου επιλεγμένα για τα θαλάσσια ιζήματα όσο είναι οι παπαγάλοι για το τροπικό δάσος.

Πράγματι, διαπιστώνουμε ότι όσο αυξάνεται το βάθος στα θαλάσσια ιζήματα, τα μικρόβια παράγουν ένζυμα με μεγαλύτερη εξειδίκευση για τους τύπους υποστρωμάτων που είναι διαθέσιμα στο υπέδαφος, γεγονός που υποδηλώνει ότι είναι ειδικά προσαρμοσμένα σε αυτό το περιβάλλον.

Οι μικροοργανισμοί του υπεδάφους διαθέτουν επίσης προσαρμογές που επιτρέπουν εξαιρετικά αργούς μεταβολισμούς και κυτταρικές διαιρέσεις. Αυτό υποδηλώνει ότι είναι, κατά κάποιον τρόπο, εξελικτικά προδιατεθειμένοι να βρίσκονται σε μια μακροχρόνια κατάσταση μη ανάπτυξης. Όμως εδώ προκύπτει ένα πρόβλημα. Σύμφωνα με τη θεωρία της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου, αυτά τα κύτταρα πρέπει να αναπτύσσονται και να παράγουν νέους απογόνους για να εξελιχθούν. Η φυσική επιλογή λειτουργεί επειδή, κατά την αναπαραγωγή, οι οργανισμοί υφίστανται μεταλλάξεις. Και όταν ένας οργανισμός έχει μια μετάλλαξη που είναι ευεργετική, η μετάλλαξη αυτή αυξάνει την προσαρμοστικότητά του, έτσι ώστε οι απόγονοί του να υπερισχύουν έναντι εκείνων των μη μεταλλαγμένων οργανισμών, με αποτέλεσμα να προκύπτουν περισσότεροι απόγονοι που φέρουν τη μετάλλαξη. Αυτές οι επόμενες γενιές συνεχίζουν να τα πηγαίνουν καλύτερα από τις μη μεταλλαγμένες γενεαλογικές γραμμές και, τελικά, η μετάλλαξη εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον πληθυσμό.

Ορίστε, λοιπόν: η προσαρμογή έχει συμβεί μέσω της φυσικής επιλογής. Αλλά πώς μπορούμε καν να σκεφτούμε τη δαρβινική εξέλιξη σε πληθυσμούς που δεν αναπαράγονται; Πώς μπορεί κανείς να προσαρμοστεί στο να μην κάνει απογόνους; Δεν νομίζω ότι ο Δαρβίνος είχε κατά νου τη μη ανάπτυξη όταν περιέγραφε την επιβίωση του ισχυρότερου.

Ευτυχώς, διαθέτουμε ένα καλό μοντέλο στη βραχυπρόθεσμη εποχική αδράνεια. Εδώ, η αδράνεια κατά τη διάρκεια του χειμώνα προσφέρει εξελικτικό πλεονέκτημα, επειδή οι αδρανείς οργανισμοί διατηρούν μεγαλύτερους πληθυσμούς όταν οι συνθήκες γίνονται και πάλι κατάλληλες για ανάπτυξη την άνοιξη. Έτσι, αυτοί οι οργανισμοί έχουν ένα προβάδισμα έναντι άλλων οργανισμών και μπορούν να μεταβιβάσουν τα γονίδια της αδράνειας σε έναν μεγαλύτερο πληθυσμό απογόνων την άνοιξη και το καλοκαίρι.

Αυτό είναι κλασικό παράδειγμα δαρβινικής φυσικής επιλογής. Ας επεκτείνουμε αυτό το μοντέλο στην αδράνεια που διαρκεί χιλιάδες χρόνια στα θαλάσσια ιζήματα. Πρέπει να σκεφτούμε ένα γεγονός που οι ενδογήινοι οργανισμοί θα μπορούσαν ενδεχομένως να περιμένουν και το οποίο θα τους έβγαζε από την αδράνεια, όταν είναι θαμμένοι εκατοντάδες μέτρα βαθιά στον φλοιό της Γης. Αν συναντήσουμε ένα αδρανές μικρόβιο στο έδαφος τον χειμώνα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι περιμένει να αρχίσει ξανά να αναπτύσσεται το καλοκαίρι. Ποια είναι η αντίστοιχη κατάσταση για έναν οργανισμό θαλάσσιων ιζημάτων που είναι θαμμένος βαθιά και παραμένει σε αδράνεια για χιλιάδες έως εκατομμύρια χρόνια;

Ας κάνουμε ένα νοητό πείραμα για να απελευθερώσουμε το μυαλό μας από τις άρρητες παραδοχές μας σχετικά με τη διάρκεια ζωής. Φανταστείτε ότι οι ανθρώπινες ζωές διαρκούσαν μόνο περίπου 24 ώρες. Θα γεννιόσασταν τα μεσάνυχτα, θα επαναστατούσατε εναντίον των γονιών σας στο πρωινό, θα κατασταλάζατε και θα κάνατε παιδιά λίγο πριν από το μεσημεριανό, και θα ξεκινούσατε το ψάρεμα ως χόμπι συνταξιοδότησης γύρω στο δείπνο. Μέχρι τα μεσάνυχτα, οι αγαπημένοι σας – που και οι ίδιοι θα είχαν γεννηθεί μόλις λίγες ώρες νωρίτερα – θα μαζεύονταν κοντά σας και θα κρατούσαν το χέρι σας καθώς θα φεύγατε ήσυχα από τη ζωή, στη βαθιά γεράματα της μίας ημέρας. Αν όλοι ζούσαν έτσι, εκατοντάδες ανθρώπινες γενιές θα έρχονταν και θα έφευγαν μέσα σε έναν και μόνο χειμώνα. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, που θα αντιπροσώπευε ένα σημαντικό κομμάτι της ανθρώπινης ιστορίας, τα φυλλοβόλα δέντρα θα παρέμεναν καφέ και άψυχα.

Μελάνια Τραμπ: Συνομιλίες με το περιβάλλον Πούτιν για τον επαναπατρισμό παιδιών στην Ουκρανία (Βίντεο)

Η ζωή σε γεωλογικές χρονικές κλίμακες

Τι περιμένουν λοιπόν να ξυπνήσουν αυτοί οι μικροοργανισμοί; Οι εποχιακοί κύκλοι είναι πολύ γρήγοροι. Τα μόνα πράγματα που είναι αρκετά αργά είναι οι γεωλογικές διεργασίες. Για παράδειγμα, η καθίζηση των νησιών, οι πλημμύρες, η ξηρασία ή οι καταιγίδες συμβαίνουν συχνά σε κύκλους εκατοντάδων έως χιλιάδων ετών. Οι υποθαλάσσιες κατολισθήσεις, οι σεισμοί, τα τσουνάμι και οι ηφαιστειακές εκρήξεις μπορεί να μετατοπίσουν υλικά σε ακόμα μεγαλύτερες χρονικές κλίμακες, εκθέτοντας τα ενδογήινα όντα σε νέες πηγές τροφής που τα βγάζουν από τη νάρκη τους μετά από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.

Φαίνεται παράξενο να πούμε ότι ένα μικρόβιο είναι προσαρμοσμένο να περιμένει κάτι τόσο σπάνιο όσο μια ηφαιστειακή έκρηξη, αλλά η ιστορία της Γης δείχνει ότι μπορείς να βασιστείς στις ηφαιστειακές εκρήξεις, αρκεί να έχεις χρόνο να τις περιμένεις.

Αν αφήσουμε πραγματικά τη φαντασία μας να τρέξει ελεύθερα, τα μεμονωμένα μικρόβια μπορεί να είναι προσαρμοσμένα σε γεγονότα με ακόμα μεγαλύτερες περιόδους, όπως οι παγετώδεις κύκλοι, που αλλάζουν κάθε 30.000 χρόνια περίπου. Ή η αργή κίνηση των τεκτονικών πλακών. Καθώς νέος βυθός εμφανίζεται στις μεσοωκεάνιες ράχες, ο υπάρχων βυθός ωθείται συνεχώς μακριά από το κέντρο του ωκεανού, όπως ένα άτομο που στέκεται σε έναν κινούμενο διάδρομο σε ένα αεροδρόμιο. Ο θαλάσσιος πυθμένας τελικά προσκρούει σε μια ήπειρο, σε μια σύγκρουση με την πιο αργή κίνηση που έχει γίνει ποτέ. Μερικά από τα ιζήματα και τα ενδογεωτικά όντα που ζουν σε αυτά θα παρασυρθούν στην υποβυθιζόμενη πλάκα και τελικά θα συνθλιβούν σε θερμοκρασίες και πιέσεις που θα σκοτώσουν κάθε μορφή ζωής όπως τη γνωρίζουμε.

Ακόμα και για τα ακραιόφιλα, το να παρασυρθούν μέχρι τον μανδύα θα ήταν σίγουρα ένα εξελικτικό αδιέξοδο. Ωστόσο, μερικά από τα ιζήματα που βρίσκονται στα αρχικά στάδια της υποβύθισης κάτω από τις ηπειρωτικές πλάκες μπορεί να επιστρέψουν μέσω ρωγμών και σχισμών που ανοίγουν στην υπερκείμενη πλάκα. Κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης, μερικά από τα ιζήματα του θαλάσσιου πυθμένα ωθούνται προς τα πάνω σε προσθετικά πρίσματα και τα συνοδευτικά ρήγματα που δημιουργούνται από σεισμούς ή άλλες παραμορφώσεις των πλακών.

Το εξελικτικό όφελος της αναμονής για εκατομμύρια χρόνια σε βαθιά θαλάσσια ιζήματα θα ήταν η επιστροφή στον ανώτερο ωκεάνιο πυθμένα, όπου η τροφή είναι πιο θρεπτική. Σε εκείνο το σημείο, το μικρόβιο θα μετέδιδε τα γονίδιά του στις μελλοντικές γενιές. Όπως σε κάθε κλασική δαρβινική φυσική επιλογή, τα άτομα που διαθέτουν τις καλύτερες προσαρμογές για να παραμένουν σε αδράνεια επί εκατομμύρια χρόνια θα είχαν πλεονέκτημα ανάπτυξης όταν θα έφταναν ξανά στην επιφάνεια, διασφαλίζοντας ότι αυτές οι προσαρμογές θα παγιώνονταν στις κοινότητες. Είναι άραγε το να εκτοξεύονται ξανά προς τα επιφανειακά ιζήματα η εκδοχή του καλοκαιριού για τους ενδογήινους οργανισμούς;