Η παγκόσμια σκηνή σείεται συθέμελα μετά την κεραυνοβόλο επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, αφήνοντας τους Ευρωπαίους ηγέτες εγκλωβισμένους σε έναν εφιάλτη αμηχανίας και εσωτερικής σύγκρουσης. Από τη μία πλευρά, η «ψυχούλα» της ηπείρου θέλει να πανηγυρίσει για την πτώση του τυραννικού Νικολάς Μαδούρο, όμως από την άλλη, το ρίγος του φόβου διαπερνά τις Βρυξέλλες.

Η κινηματογραφική απαγωγή του ηγέτη μιας κυρίαρχης χώρας και η κυνική δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι ΗΠΑ θα ελέγξουν πλήρως τη βιομηχανία πετρελαίου, καταργούν κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, επιβάλλοντας το «δίκαιο της πυγμής».

Όταν οι θεοκράτες γίνονται φυγάδες! Ο Χαμενεΐ ετοιμάζεται "σαν τον κλέφτη" να διαφύγει στη Μόσχα

Η Ευρώπη προσπάθησε απεγνωσμένα να ψελλίσει λέξεις περί «δημοκρατικής μετάβασης», όμως ο Τραμπ την άφησε έκθετη, απορρίπτοντας περιφρονητικά τη Μαρία Κορίνα Ματσάδο – την ηγέτιδα που οι Ευρωπαίοι είχαν αγκαλιάσει ως τη μόνη ελπίδα. Η Ουάσιγκτον, με μια κίνηση που θυμίζει τη σύλληψη του Νοριέγκα το 1989, αποφάσισε ότι ο Μαδούρο δεν δικαιούται καμία ασυλία, βαφτίζοντας μια εισβολή ως «αυτοάμυνα κατά των ναρκωτικών». Όπως προειδοποιούν κορυφαίοι νομικοί, αν η εμπορία ναρκωτικών γίνει η νέα δικαιολογία για εισβολές, τότε κανένα σύνορο δεν είναι πια ιερό. Είναι ο νέος, τρομακτικός κανόνας που καταργεί τον χάρτη του ΟΗΕ και μετατρέπει τον πλανήτη σε μια απέραντη ζώνη ελεύθερου πυρός.

Η σιωπή των αμνών και οι «ιδεολογικοί σύμμαχοι»

Στους διαδρόμους της εξουσίας, η δυσφορία πνίγεται από τον τρόμο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από τη θέση της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας, επιχείρησε να κλείσει άρον-άρον τη συζήτηση για τη νομιμότητα των μεθόδων Τραμπ, εστιάζοντας μόνο στο τέλος της «βάναυσης δικτατορίας». Την ίδια στιγμή, η Τζόρτζια Μελόνι έσπευσε να δώσει το «πράσινο φως», βαφτίζοντας την επέμβαση ως «αμυντική», ενώ η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και η Κάγια Κάλας ψιθυρίζουν εκκλήσεις για αυτοσυγκράτηση, τρέμοντας μην προκαλέσουν την οργή του Τραμπ, την ώρα που η τύχη της Ουκρανίας κρέμεται από τα χέρια του. Η Ευρώπη δεν ηγείται πια· απλώς παρακολουθεί το σφαγιασμό των αρχών της.

Μόνο η Γαλλία τόλμησε να υψώσει έναν τόνο παραπάνω, με τον Εμανουέλ Μακρόν να εκφράζει τη χαρά του για το τέλος του Μαδούρο αλλά τον υπουργό του, Ζαν-Νοέλ Μπαρό, να καταγγέλλει την παραβίαση της αρχής της μη χρήσης βίας. Η προειδοποίησή του είναι ανατριχιαστική, πως η κατάλυση των κανόνων από τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας θα έχει ολέθριες συνέπειες που δεν θα λυπηθούν κανέναν. Και ενώ η Βενεζουέλα αιμορραγεί, ο Μάρκο Ρούμπιο ήδη δείχνει ήδη το επόμενο θύμα, την Κούβα. Το μήνυμα είναι σαφές, η εποχή της διπλωματίας πέθανε και η εποχή των «Μεγάλων Δυνάμεων» που αποφασίζουν πίσω από κλειστές πόρτες μόλις ξημέρωσε.

Η τραγωδία της Βενεζουέλας είναι η απόδειξη της παταγώδους αποτυχίας των διεθνών οργανισμών. Χρόνια εκκλήσεων, διαδηλώσεων και θυσιών από εκατομμύρια πολίτες δεν απέφεραν τίποτα. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο παρέμεινε άλαλο μπροστά στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ανοίγοντας το δρόμο για τη βίαιη λύση που επέβαλε ο Τραμπ. Πλέον, η παγκόσμια τάξη βασίζεται στο «ωμό και ιδιοτελές συμφέρον». Το 2026 βρίσκει την ανθρωπότητα σε ένα σκοτεινό σταυροδρόμι, όπου η δύναμη είναι το μόνο δίκαιο και οι λαοί είναι απλά πιόνια στη σκακιέρα των ισχυρών.